Eten of gegeten worden

Freek Vonk doet zijn naam eer aan: een wervelende show waarin hij vol vonken en vuur vertelt over zijn passie: de dierenwereld. Deze kerstvakantie waren we daar met onze dochter.

Wat opvalt als hij over het gedrag van dieren vertelt: niets dierlijks is ons vreemd. Ook wij strijden om het mooiste vrouwtje / het sterkste mannetje: op de werkvloer willen we graag indruk maken op de baas (m/v). En, benadrukt Freek, het is eten of gegeten worden. Dat laatste is bij ons in letterlijke zin gelukkig slechts eenzijdig het geval, maar in figuurlijke zin geldt het wel beide kanten op: eruit bij een ontslaggolf of zelf mensen ontslaan, een collega in een negatief daglicht zetten waardoor jouw fout buiten schot blijft, zorgen dat jij die klus krijgt waar je die bonus voor verwacht (en niet je collega’s). Niets dierlijks is ons vreemd.

Dieren zijn daarin alleen een stuk duidelijker dan wij. Een dier laat zonder omwegen blijken: ‘Dit is mijn terrein. Als je het waagt dat te betreden, maak ik je af.’ Heldere spelregels. Wat dat betreft zijn wij ingewikkelde dieren. Een voorbeeld van mezelf (uiteraard heeeeeel lang geleden): een collega kreeg ‘mijn’ klus. Ik was boos, maar vond het niet netjes om dat te laten zien. Mijn ingewikkelde oplossing was: een andere baan….

Met veel pijn en moeite zijn we in staat dit gedrag bij onszelf te ont-dekken (bij een ander kunnen we dit vaak vele malen beter 😀). Als we deze pijn en moeite nemen, zijn we in staat om andere keuzes te maken. Niet op basis van onze dierlijke instincten of basale emoties, maar op basis van wat ons werkelijk drijft, op grond van dat wat onze innerlijke ‘vonk’ tot vuur brengt. Als we dat doen, zetten we figuurlijk net zo’n wervelende show neer als Freek. Dus ook in ons innerlijk geldt: eten of gegeten worden. Als we onze neurotische drijfveren niet aankijken (=eten) dan worden we er door opgegeten en halen we rare fratsen uit.

Comments are closed.